Βιβλιοπαρουσίαση: “Φτιάξε ΠAΣOΚ μου το δικό σου παραμύθι”

Αφιερωμένο σε όσους μεγάλωσαν αρκετά για να μην διαβάζουν Harry Potter, γιατί, όπως λένε, είναι παραμύθι και τα παραμύθια είναι μόνο για παιδιά, αλλά εξακολουθούν να “παραμυθιάζονται” ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό κόμμα και να θεωρούν τους απολογητές του κατεστημένου προοδευτικούς διανοούμενους.

  Πιστός στην ιερή υποχρέωση να διαφυλάξω τον επιμορφωτικό χαρακτήρα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, ανοίγω σήμερα ένα κύκλο από παρουσιάσεις-κριτικές των βιβλίων που έχουν γράψει εξέχουσες μορφές της πνευματικής ζωής του τόπου. Η σωστή διαπαιδαγώγιση των μαζών και το αίσθημα ευθύνης προς τους λιγότερο υποψιασμένους συμπατριώτες μας με αναγκάζουν να περιοριστώ σε εκείνους τους διανοούμενους που με ηρωισμό, αυταπάρνηση και όπλο το διαδίκτυο έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στη διαφώτιση του δοκιμαζόμενου λαού μας, προτάσοντας αγέρωχοι τα στήθια τους στην αμάθεια και τον σκοταδισμό, μακριά πάντα από πολιτικές σκοπιμότητες και φαγητά με πολλά λιπαρά. Δυστυχώς το στενό κριτήριο του μέσου με υποχρεώνει να αφήσω εκτός γίγαντες του παγκόσμιου πνεύματος που δεν έχουν κάνει ακόμη εκτενή χρήση των νέων τεχνολογιών για να απευθυνθούν στο ευρύτερο κοινο, αλλά είναι στρατευμένοι από διαφορετικά μετερίζια στην υπόθεση της πάλης ενάντια στην αντίδραση και την οπισθοδρόμιση. Τέτοιοι είναι οι Μεταμοντέρνοι Νεοέλληνες Διαφωτιστές του Γένους όπως οι Γρηγόρης Αρναούτογλου, Ηλίας Ψινάκης, Ανδρέας Μικρούτσικος, Κατερίνα Παπακώστα, Γιώργος Τράγκας, Γεράσιμος Γιακουμάτος, Άννα Διαμαντοπούλου, Γιάννης Πρετεντέρης, Μιχάλης Χρυσοχοïδης, Άννα Δρούζα, Τένια Μακρή, Γιώργος Αυτιάς, Θεόδωρος Πάγκαλος, οι παπαροκάδες και ο πατήρ Μουλατσιώτης.

Στην παραπάνω κατηγορία, πραγματικά φωτισμένων και ιδεολογικά αμερόληπτων ανθρώπων, ανήκει δικαιωματικά ο γνωστός αντιδεξιός διανοούμενος και θεωρητικός της σοσιαλδημοκρατίας, Μίμης Ανδρουλάκης. Συνεπής στο τρόπο γραφής που τον καθιέρωσε στο κόσμο των γραμμάτων τα τελευταία 15 χρόνια, ο Μίμης συνεχίζει να βασίζει την επιτυχία του -και σε αυτό το βιβλίο- στην εξαργύρωση του πολιτικού του παρελθόντος, καθώς και στη προφανή έλλειψη σεξουαλικών εμπειριών και κοινωνικής ζωής, την φτωχή κατανόηση βασικών αρχών της Φιλοσοφίας και την άγνοια των νόμων των Οικονομικών-Κοινωνικών Επιστημών που συνήθως έχουν οι αναγνώστες του. Για να καλύψει τα επιστημονικά και συναισθηματικά κενά των αναγνωστών του επικαλείται απόκοσμες οντότητες όπως νευρωτικές σέξυ γκόμενες, μοιραίους ανοργασμικούς άντρες, αμφί εξωγήινους, βαμπίρ και κανίβαλους. Έτσι, κάνοντας με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια (που λέει και ο ποιητής), το ψυχόδραμα, το ρομάντζο, το σεξουαλικό και το μεταφυσικό στοιχείο αποτελούν το κοινό έδαφος πάνω στο οποίο συντελείται η ταύτιση με τους υπόλοιπους προαναφερόμενους συμβατικούς αστούς διανοούμενους-διασκεδαστές που κονομάνε εκμεταλλεύομενοι την καθημερινή μιζέρια και πλήξη, την ημιμάθεια, τη λειψή εκπαίδευση, τις μισές γνώσεις και την απάθεια των εκλεκτικών, αν και κατά βάση μεροκαματιάριδων αναγνωστών-τηλεθεατών τους.

Έχοντας σκιαγραφήσει το γενικότερο πνεύμα που προσδιορίζει το συγγραφικό και πολιτικό έργο του Μίμη τα τελευταία χρόνια περνάμε στη νέα του δουλεία, το “Φτιάξε ΠΑΣΟΚ μου το δικό σου παραμύθι”, που διατηρεί αμείωτο τον σεβασμό του συγγραφέα για τις διανοητικές ικανότητες του αναγνωστικού κοινού. Το κουβάρι της πλοκής αρχίζει να ξετυλίγεται με την εκλόγη του προέδρου της Διαγαλαξιακής-Διαστρικής Σοσιαλιστικής Διεθνούς και μοναδικού υποψήφιου, Γιώργου Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου του ΙΙΙ (και σαφώς χειρότερου). Σε ένα χαρμόσυνο γεγονός, πραγματικό θρίαμβο της συμμετοχικής δημοκρατίας, 19 τρισεκατομύρια φίλοι και ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, από κάθε γωνιά και άκρη του ορατού και γνωστού ως σήμερα Σύμπαντος, προσέρχονται στις κάλπες για να γιορτάσουν την στέψη του Heir Apparent της κεντροαριστεράς. Μέτα από διαδικασίες διαδοχής αντάξιες των φεουδαρχικών μοναρχιών του Μεσαίωνα, ο Γιώργος, με τρεις δραχμές στη τσέπη αλλά γεμάτος όνειρα και ιδανικά για την ισχυρή Ελλάδα, γνωρίζει τον υπέρβαρο εξωγήινο αχυράνθρωπο Τεό από τον αστερισμό του Μεγάλου Τραγουδιστή, ο οποίος βρίσκεται στον γαλαξία της CIA και ήταν ορατός με γυμνό μάτι από την ταράτσα της αμερικάνικης πρεσβείας τον Ιανουάριο του 1999. Ο Τεό εξηγεί στον Γιώργο πως παντρεύοντας τη πλούσια αντιλαïκή εικοσαετή κυβερνητική εμπειρία του ΠΑΣΟΚ με τα γνώριμα ιδεώδη του γκαιμπελισμού, του λαïκισμού, του αυταρχισμού, της λασπολογίας και της εξαπάτισης μπορεί να ξεγελάσει τους υπηκόους ότι τάχα διαφέρει από τη ΝΔ.

 Η δημιουργική αυτή σύνθεση έχει σαν αποτέλεσμα το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, που μας δίνεται μέσα από ένα πλέγμα μεταφορών και συμβολισμών, όπως ακριβώς το οραματίστηκαν και συνέταξαν οι αντιδεξιές-αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις του ΣΕΒ, των ακριβοπληρωμένων consultants και των image makers. Πηγή άντλησης οραμάτων και ιδανικών για τη συμμετοχική δημοκρατία αποτελούν οι κυβερνήσεις της “Μεγάλης Δημοκρατικης Παράταξης” και του Γεωργίου Παπανδρέου, με χαραχτηριστικά τα παραδείγματα των κυβερνήσεων Παπάγου-Πλαστήρα, που παρέδωσαν την χώρα στον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό αγνοώντας την πραγματική βούληση του ελληνικού λαού. Αναφορά γίνεται στις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη που, σε αντίθεση με τις πρακτικές της δεξιάς, θεμελίωσαν το πρωτοποριακό τρίπτυχο “Αποφασίζω και διατάζω-Προστατεύω τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας-Κάνω διάλογο αποκλειστικά με τα ΜΑΤ”, στο οποίο πρώτοι είχαν τη χαρά της συμμετοχής  οι αγρότες, οι συνταξιούχοι και οι μαθητές. Ο διαδηλωτής βλέπει από πρώτο χέρι τι πάει να πεί συμμετοχική δημοκρατία, αφού ο διάλογος πλέον διεξάγεται κόσμια με τους εκπρόσωπους της κυβέρνησης που είναι ανάλογα ντυμένοι για την περίσταση. Έτσι, καταλαβαίνουμε το αληθινό περιέχομενο της “συμμετοχικής δημοκρατίας”, πως εφαρμόζεται, ποιά συμφέροντα εκφράζει, σε βάρος ποιού τα εκφράζει και ποιοί πραγματικά συμμετέχουν σε αυτή. 

Τέλος, δίνεται ως ένθετο η μπροσούρα του Κ.Σημίτη “Περήφανη εξωτερική πολιτική: 100+1 τρόποι να πείτε ευχαριστώ στις ΗΠΑ.” Προλογίζουν οι Γιώργος Παπανδρέου και Θεόδωρος Πάγκαλος.

ΝΔ-ΣΥΝ:Χέρι-χέρι στην υπηρεσία των εφοπλιστών και του κεφαλαίου

Διαβάζουμε στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας(18/07) για την θέση της κυβέρνησης της ΝΔ σχετικά με το προχθεσινό ταξικό έγκλημα στη Ζώνη:

“Με αιχμές προς τον πρόεδρο του Συνδικάτου Μετάλλων, ότι μετέχει, μέσω του συλλόγου του, «σε αμειβόμενο κλιμάκιο ελέγχου», αλλά και αιτιάσεις για υψηλά ημερομίσθια στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, επιχείρησε να αμυνθεί ο Γ. Γιακουμάτος για το έγκλημα στο δεξαμενόπλοιο-κρεματόριο.” -και συνεχίζει το άρθρο- “Τέλος, ο κ. Γιακουμάτος ανέφερε ότι «ο κ. Πουλικόγιαννης με το συνδικαλιστικό του σωματείο είναι μέλος του αμειβόμενου κλιμακίου» (ελέγχου), ενώ σημείωσε ότι «οι Ελληνες (εφοπλιστές) με δάκρυα παίρνουν τα καράβια τους και πάνε έξω» (λόγω υψηλών ημερομισθίων).”

Διαβάζουμε στο χθεσινό φύλλο του Ριζοσπάστη(18/07) την τοποθέτηση του ΣΥΝ για το ίδιο θέμα -μέσω άρθρου στην εφημερίδα Αυγή (έντυπο του Συνασπισμού):

“Ανάμεσα στα δημοσιεύματα που προηγήθηκαν ακόμα και του δελτίου Τύπου του υπουργείου Απασχόλησης, ήταν αυτό της εφημερίδας «ΑΥΓΗ» του ΣΥΝ. Αναφέρει για τις αιτίες που προκάλεσαν την έκρηξη προχτές στο δεξαμενόπλοιο «AILSA CRAIG»: «Πρώτη επισήμανση – που ελέγχεται και θα αξιολογηθεί τις επόμενες μέρες – η απουσία, όπως υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι, ελέγχου εκ μέρους της επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας που έχει θεσπιστεί και ουσιαστικά δίνει την άδεια προκειμένου να ξεκινήσουν οι εργασίες». Ιδού λοιπόν ο πρώτος ένοχος! Ομως δε μένει εκεί. Προχωράει και παραπέρα. Πετώντας μπόλικη λάσπη στο ταξικό Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, το παρουσιάζει να …«έχει λόγο» στη διαδικασία ανάθεσης εργασιών και ότι …βοήθησε τον εργολάβο Παλαιούδη, ο οποίος κατέβασε τους δύο μεταλλεργάτες στο θάνατο, να αναλάβει την επισκευή του «AILSA CRAIG».”

   Είναι γνωστό ότι η ΝΔ αντιπροσωπεύει παραδοσιακά τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των εφοπλιστών. Υπό αυτό το φως η τοποθέτηση του Γιακουμάτου, σύμφωνα με την οποία οι ναυτεργάτες  θα έπρεπε να εργάζονται έναντι συμβολικού αντίτιμου ως ένδειξη ευγνωμοσύνης στους “πατριώτες” εφοπλιστές (λές και αν δεν υπήρχαν εφοπλιστές, δεν θα υπήρχε ναυτιλία και καράβια!), αποκτά νόημα και δεν αποτελεί εκπληξή για κανέναν, καθώς είναι σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τον ρόλο της ΝΔ ως ιδεολογικού και πολιτικού εκφραστή της πλουτοκρατίας. Για αυτόν ακριβώς το ρόλο, μέρος του οποίου είναι η εξασφάλιση φτηνής, ευέλικτης και ανασφάλιστης εργασίας για τα υπερκέρδη των καπιταλιστών, η ΝΔ κατατάσεται πολιτικά στις δυνάμεις της δεξιάς και της συντήρησης. Όλα καλά και ωραία ως εδώ. Όταν, όμως, ο ΣΥΝ φτάνει στο σημείο ουσιαστικά να ταυτίζεται με τη θέση της κυβέρνησης και να συμφωνεί με τον Γιακουμάτο, ο οποίος για να βγάλει λάδι τους εφοπλιστές κατηγορεί ένα από τα πιο ταξικά συνεπή και μαχητικά εργατικά συνδικάτα ως υπεύθυνο για το έγκλημα, τότε αυτό τον κατατάσει στις δυνάμεις της …”αριστεράς και της προόδου”; 

Στο παραπάνω ερώτημα την καλύτερη απάντηση έδωσε ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, περιγράφοντας σε μεγάλο βαθμό το πως αντιλαμβάνονται την “αριστερά και την προόδο” στον ΣΥΝ και με ποιές δυνάμεις πάνε πακέτο:

«Ο ΣΥΝ αυτό το κόμμα που θέλει να λέγεται της αριστεράς μέσω της εφημερίδας του “ΑΥΓΗΣ” λίγο πολύ λέει ότι φταίει το Συνδικάτο για το έγκλημα σε βάρος των δύο συναδέλφων μας. Οχι οι εφοπλιστές, οι εργολάβοι, η πολιτική των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά εμείς οι εργαζόμενοι. Και μετά θα έρθουν στη Ζώνη να ζητήσουν και την ψήφο των εργαζομένων. Απαιτούμε να ανακαλέσουν»

 

 

 

   

  

 

Γιατί είναι πάντα επικοδομητικό να παρακολουθεί κανείς τα συνέδρια της ΝΔ

Μου αρέσει να παρακολουθώ τα συνέδρια των κομμάτων, γιατί μου δίνεται η δυνατότητα να μάθω για το ιδεολογικό τους στίγμα και τον πολιτικό τους προσανατολισμό. Ένας άλλος λόγος είναι ότι θέλω να εντυπωσιάζω την παρέα μου παίζοντας το πληροφορημένος για το κοινωνικό γίγνεσθαι και να είμαι πάντα στο επίκεντρο της προσοχής, ικανοποιώντας έτσι τον ναρκισσισμό μου. Διαβάζοντας, λοιπόν, τις εισηγήσεις του Κώστα Καραμανλή στα τελευταία συνέδρια της ΝΔ ανακάλυψα ότι το κυβερνών κόμμα είναι: « η παράταξη του μεσαίου χώρου που εκφράζει τη σύγχρονη αντίληψη του κοινωνικού κέντρου. Μια αντίληψη που δεν έχει σχέση με ξεπερασμένους όρους των τελευταίων δεκαετιών. Μία προοδευτική αντίληψη που εκφράζει την εποχή μας. Που σημαίνει κοινωνική ευαισθησία, στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων, κοινωνική συναίνεση, εθνική συνεννόηση. Εκεί όπου συναντώνται οι παραδόσεις και οι αξίες μας, με τα νέα μονοπάτια της σκέψης, των ιδεών και του προβληματισμού, όπου ζυμώνονται όλα τα σύγχρονα ρεύματα της κοινωνίας, όπου συναντώνται οι άνθρωποι του μόχθου, οι εργαζόμενοι στην αγροτική ύπαιθρο και στην πόλη, οι παλαίμαχοι της ζωής, οι σπουδαστές, οι νέοι μας, οι δημιουργικοί επιχειρηματίες, οι άνθρωποι του πνεύματος και της δημιουργίας, η ισχυρή ελληνική οικογένεια.Είμαστε και παραμένουμε ένα μεγάλο κόμμα που υπηρετεί τις αξίες της ελευθερίας, του ανθρωπισμού, της ανεκτικότητας, της κοινωνικής συνοχής, των ίσων ευκαιριών, της προστασίας των αδυνάτων».  

  Είναι σαφές ότι επιτεύχθηκε επιτέλους η πολυπόθητη ιδεολογική σύγκληση της ΝΔ με την Ανανεωτική τάση του Συνασπισμού πάνω στις γραμμές που έθεσαν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Κώστας Σημίτης στα τελευταία τους βιβλία για την σύγχρονη αριστέρα. Παράλληλα η ΝΔ κατάφερε να διαχωριστεί ιδεολογικά από το ΠΑΣΟΚ, αφού πλεον το μόνο πράγμα που έχουν κοινό είναι οι αντιδραστικές πολιτικές των τελευταίων τριάντα ετών, η αδιάκοπη εξυπηρέτηση του κεφαλαίου για το ξεζούμισμα του λαουτζίκου και η με κάθε μέσο και τρόπο συνεργασία με τον ευρωνατοïκό ιμπεριαλισμό. Ψιλοπράγματα και δευτερεύοντα, θα μου πείτε, καθώς κάτι τέτοια μόνο οι κομπλεξικοί ΚΚΕδες τα παρατηρούν. Αφουγκραζόμενος αυτό το κλίμα αισιοδοξίας για την ελληνική κεντροαριστερά, μέρος της οποίας είναι και η ΝΔ, θα αποπειραθώ να εκθέσω τις εκτιμήσεις μου για το πολιτικό μέλλον της χώρας μας.  Αρωγός μου σε αυτό το δύσκολο έργο θα είναι το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού που κατάφερε να συγκροτήσει σε ένα μπλοκ τις αντιδεξιές-αντινεοφιλελεύθερες δυναμείς ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ. Αυτό σημαίνει ότι θα χρησιμοποιήσω ως θεωρητικά μου εργαλεία το μεταμοντέρνο και τον κονστρακτιβισμό. Πρόκειται για την επαναστατική μεθοδο που εισαγάγει στις Κοινωνικες-Ιστορικές Επιστήμες τον σουρεαλισμό και τον ιμπρεσιονισμό για την μελέτη της ιστορίας και της πραγματικότητας.  Πρώτη στη πατρίδα μας την καθιέρωσε η ΟΑΚΚΕ και ακολούθησε ο Συνασπισμός που είναι πάντα ανοιχτός σε νέες ιδέες και επιρρεπής σε ό,τι αστική μαλακία κυκλοφορεί.

  Η επιλογή θεωρητικής γραμμής δεν είναι τυχαία. Ακολουθώντας αυτή τη προσέγγιση ευελπιστώ σε πολλαπλά οφέλη για μένα και τους αναγνώστες μου. Πρώτον, θα διαλύσω κάθε υποψία ότι είμαι κανένας αγάμητος που διαβάζει μόνο Μαρξ και Λένιν. Δεύτερον, θα διατηρήσω το κύρος μου στους ακαδημαïκούς κύκλους, γιατί μεταμοντέρνο πάει να πει να πετάς ότι κατεβάσει η κούτρα σου και να εξακολουθείς να περνιέσαι για αξιόλογος επιστήμων. Τρίτον, μπορεί να μου αναθέσει και εμένα η Γιαννάκου να γράψω κανένα βιβλίο και έτσι ίσως καταφέρω να ξεχρεώσω τη ρημάδα τη πιστωτική. Τέταρτον, επιμορφώνοντας τους αναγνώστες μου και οξύνοντας το πολιτικό τους κριτήριο εν όψει εκλογών θα ανεβάσω την ποιοτική υποστάθμη του μέσου(blog), ώστε να ανταποκρίνεται στις αυστηρές προυποθέσεις που έχουν θέσει οι μεγάλοι δημοδιδάσκαλοι της μπλογκόσφαιρας (Νίκος Δήμου, Μίμης Ανδρουλάκης κλπ). Τέλος, επειδή πρόθεση μου είναι το περιεχόμενο του κειμένου να είναι εκλαïκευμένο θα του δώσω τη μορφή της αφηγηματικής εξιστόρισης που προτιμούν οι μυθοπλάστες-χρονικογράφοι  του λαού μας (Πρετεντέρης, Κακαουνάκης, Στάη, Τρέμη, Ευαγγελάτος κλπ).   

  Η γραμμή της ηγεσιάς του ΣΕΚ για μαζικό εισοδισμό στην ΝΔ αποδίδει καρπούς και την τελευταία μέρα του συνεδρίου ο Κώστας Καραμανλής διατρανώνει την πίστη του στις αρχές του Τροτσκισμού, της 4ης Διεθνούς και της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης. Αποφασίζεται η προσχώρηση μαζί με την ΔΕΑ, το Κόκκινο και την ΚΕΔΑ του Γιάννη Θεωνά στον Συ.Ριζ.Α και η κοινή κάθοδος στις εκλογές. Η απόφαση αυτή εξοργίζει τους Πέτρο Τατούλη και Δημήτρη Αβραμόπουλο, γνωστούς για το πέρασμα τους από το μαοκικό ΕΚΚΕ, οι οποίοι αποχωρούν καταγγέλοντας την ηγεσία της ΝΔ για ρεφορμισμό. Τατούλης και Αβραμόπουλος προχωρούν στην ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας (Μ-Λ) και αποφασίζουν την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές. Η ιδρυτική διακύρηξη του νέου πολιτικού φορέα δημοσιεύεται στην Ελευθεροτυπία,  το Athens Indymedia και τον Αδέσμευτο του Δημήτρη Ρίζου. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ικανοποιημένος που επιτέλους το ονείρο της οικογένειας του για την Μεγάλη Δημοκρατικη Παράταξη αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, παραδίδει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον Νίκο Μπίστη και αποσύρεται στις ΗΠΑ. Ο φιλέλληνας πρώην πλεον αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επιδίδεται στη συγγραφή βιβλίων με σκοπό να φέρει σε επαφή το αναγνωστικό κοινό των ΗΠΑ με τα ήθη και τα έθιμα των συμπαθητικών αλλά και ιδιόρρυθμων αυτόχθονων της μακρινής χώρας που κυβέρνησε η οικογένεια του σχεδόν μισό αιώνα.

  Το ΠΑΣΟΚ υπο τον Νίκο Μπίστη δεν περνάει το 3% και έρχεται πίσω απο τους Οικολόγους-Πράσινους του Μιχάλη Τρεμόπουλου στα γκάλοπ. Συνέρχεται επειγόντως το Εθνικό Συμβούλιο του Κινήματος όπου τα αίτια της κρίσης αποδίδονται στο ΚΚΕ, την άνοδο των τιμών του τσένταρ, την πτώση της ακροαματικότητας του πρωινού καφέ και την αφρικανική γρίπη. Αποφασίζεται η συνέχιση της δραστηριότητας του ΠΑΣΟΚ ως συνιστώσα του Συ.Ριζ.Α. Συντονιστής αναλαμβάνει ο Κίμωνας Κουλούρης. Η κίνηση αυτή επικροτείται απο την Ανανεωτικη Πτέρυγα του ΣΥΝ ως πλουραλιστική επιλόγη και πολύπλευρο άνοιγμα στην σολιαλδημοκρατία.  Ο Αλέκος Αλαβάνος, συγκινημένος που πέτυχε επιτέλους την ενότητα της Αριστεράς, παραιτείται από πρόεδρος του ΣΥΝ και αναλαμβάνει την παρουσίαση εκπομπής με συμβουλές κηπουρικής σε επαρχιακό τηλεοπτικό δίκτυο.  Την ίδια επιλογή καριέρας ακολουθεί και ο Κώστας Καραμανλής που αναλαμβάνει την παρουσίαση εκπομπής μαγειρικής στη θέση του Ηλία Μαμαλάκη στην πρωινή ζώνη του Αλτερ. Ο Συ.Ριζ.Α με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα κερδίζει τις εκλογές και αλλάζει το όνομα της χώρας σε Ελληνική Δημοκρατία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης κατηγορεί τον Τσίπρα για αριστερισμό, έλλειψη ευρωπαïκών-ανανεωτικών αναφορών στο νέο όνομα και επαρχιωτικό απομονωτισμό. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας ο Δημήτρης Παπαδημούλης κλείνεται ζωσμένος με εκρηκτικά στο κτήριο του Ευρωπαïκού Κοινοβουλίου απαιτώντας την άμεση ένταξη των ΗΠΑ στην ΕΕ και την άνευ όρων υπερψήφιση του ευρωσυντάγματος.

Ενωμένες πια οι αντιδεξιές δυνάμεις του τόπου αποφασίζουν να εξορίσουν τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ όπως επίσης και όλη την εργατική τάξη της χώρας με την κατηγορία ότι είναι όργανα της δεξιάς και της αντίδρασης. Η Αλέκα Παπαρήγα καταδικάζεται να παρακολουθεί για τα επόμενα 10 χρόνια τις διαλέξεις πολιτικής οικονομίας του Μίμη Ανδρουλάκη για το νέο δημόσιο management. Κάνει έφεση και επικαλούμενη τον ανθρωπισμό των δικαστών, ζητάει να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής της στο Γκουαντανάμο. Μετά από αυτή την εξέλιξη η χώρα πλέον κατοικείται μονάχα από τους βιομηχάνους του ΣΕΒ, την οικογένεια Λάτση, τον Σωκράτη Κόκκαλη, την Αννίτα Πάνια και τους συντελεστές της εκπομπής Je t’aime. Επίσήμως στην χώρα οι δυο εναπομείναντες δηλωμένοι δεξιοί είναι οι Γιώργος Κίρτσος και Γιώργος Τράγκας, που ύστερα απο παρέμβαση του Φώτη Κουβέλη στην Κομισιόν ανακυρήσονται προστατεύομενο είδος. 

   

Συνασπισμός: Value for money

     

 

Νιώθω πραγματικά ένα πόνο ψυχής όταν βλέπω αυτή τη μεγάλη επαναστατική φυσιογνωμία, τον Αλέκο Αλαβάνο , να  δηλώνει την θλίψη του στα πάντα φιλόξενα αστικά ΜΜΕ για την στάση του ΚΚΕ απέναντι στο κόμμα του. Δεν κρύβω ότι ο Αλέκος έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην ιδεολόγικη μου πορεία και στην διαμόρφωση των ριζοσπαστικών μου ιδεών με πράξεις-σταθμούς στην ιστορία του κινήματος. Ενδεικτικά αναφέρω το 2004 και την επίσκεψη χωρίς γραβάτα στον τότε πρόεδρο της δημοκρατίας. Πέρα από τον σαφή συμβολικό χαρακτήρα περιφρόνησης της αστικής ηθικής και το καίριο πλήγμα στον καπιταλισμό, ο Αλέκος κατάφερε να συσπειρώσει και να εμπνεύσει τους ανανεωτικούς του ΣΥΝ ανοίγοντας καινούργιους δρόμους για τον μεταμοντέρνο ακτιβισμό. Ορόσημο πολιτικής πονηριάς, με πολυσήμαντο πολιτικό περιέχομενο, που όμοια της μπορεί να βρει κανείς στην μεγαλοφυή τακτική του Γ.Α.Παπανδρέου που συνοψίζεται στην φράση “δεν θυμάμαι σε ποιό κόμμα που κυβερνούσε τα τελευταία 20 χρόνια ήμουν υπουργός.” Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να επανορθώσω για την κατάφορη αδικία σε βάρος του κόμματος “της Προοδευτικής Διανόησης, του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης και του ΑΟ Κάτω Μαγούλας” δίνοντας μια σειρά λόγους γιατί θα πρέπει να ψηφίσουμε Συνασπισμό στις επόμενες εκλογές. Ταυτόχρονα ελπίζω να αποδείξω στον Αλέκο ότι δεν είναι μόνο ο Τσίπρας ευαίσθητος νέος, αλλά ότι και εμείς οι ΚΚΕδες είμαστε άνθρωποι με αισθήματα και όχι οι ξενέρωτοι σπασίκλες που δεν πονάμε για την ενότητα της Αριστεράς όπως μας καταλόγιζει το ένθετο της Αυγής, η Ελευθεροτυπία.  Σε μια κίνηση καλής θέλησης και συντροφικότητας θα παραθέσω τα επιχειρήματα μου σε bullet-points(προσοχή στην χρήση της γλώσσας με ευρωπαικές-ανανεωτικές αναφορές) έτσι ώστε να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει η Νεολαία του ΣΥΝ στην επόμενη εξόρμηση στο Gay Pride 2008. Έχουμε και λέμε:

• Θα μπορείς χωρίς ενοχές να ψηφίζεις και ΠΑΣΟΚ, καθώς σύμφωνα με τους μεγάλους μεταμοντέρνους στοχαστές (Πρετεντέρη, Κακαουνάκη, Δαμανάκη, Ανδρουλάκη, Διαμαντοπούλου, Πολύδωρα) δεξιός είναι μόνο όποιος ψηφίζει ΝΔ και “είμαστε όλοι αριστεροί. Τι ταξική ψήφος και μαλακίες. Αυτά τα λέει το ΚΚΕ”
• Δεν θα υπάρχει πρόβλημα να σε διορίσει part-time στο δημόσιο για 150 ευρώ το μήνα ο ΠΑΣΟΚος δήμαρχος, φίλος του θείου σου από την κλαδική, γιατί εκλέχθηκε υποστηριζόμενος από τον ΣΥΝ και συνεπώς είναι αριστερός.
• Θα πηγαίνεις άφοβα στις εκδηλώσεις του Φόρουμ-ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ για να σκοτώσεις την μικροαστική σου πλήξη και να βρείς καμμιά γκομενίτσα, αφού θα μπορείς πλέον να αποκρούσεις τις κατηγορίες περί οπορτουνισμού απο τους κνίτες φίλους σου λέγοντας ότι ήσουν στο μπλοκ της ΚΟΕ που “σε τελική ανάλυση είναι με τον Μαο.” 
• Δεν θα σε πιέσει κανένας να πολιτικοποιηθείς στα σοβαρά γιατί “εντάξει μωρέ, αριστεροί είμαστε, αλλά έχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε”
• Θα έρθεις σε επαφή με τον πλούτο της πολιτικής σκέψης του ογκόλιθου της ανανεωτικής αριστεράς Μάκη Κοψίδη μαθαίνοντας σε όλο της το ευρος την χρήση της λέξης “σταλινικός.” Έτσι θα έχεις την ευκαιρία να κάνεις αντικομμουνισμό πεντάχρονου έχοντας την κατανόηση και την συμπάθεια όλων.
• Διαβάζοντας Αυγή και Εποχή θα μάθεις ότι ο Μαρξ ήταν κατα βάθος κεντροαριστερός χορτοφάγος, ότι ο Λένιν ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, ότι αν ζούσε ο Μπελογιάννης θα ήταν στην ΑΚΟΑ, ότι ο Τσε είχε στόχο του να γίνει ευρωβουλευτής με το κόμμα της ευρωπαικης αριστεράς και αυτοκτόνησε από τον καημό του που δεν το πέτυχε, ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι υπάρχει ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαϊων. 
• Θα αποκτήσεις όλα τα βιβλία της Ρεπούση υπογεγραμμένα από την ίδια για να εντυπωσιάσεις την μικροαστή γκόμενα που σου μίλαγε για το “μεταμοντέρνο”(Ναι, ναι, ατιμούλη. Είναι αυτή που γνώρισες στο Φόρουμ και πρόσεξες τα βιβλία του Lyotard και του Kierkegaard στο ράφι της).
• Ίσως κάποιος σου λύσει την αποροία γιατί ο Κουβέλης, ο Παπαδημούλης και ο Παπαγιαννάκης δεν είναι στο ΠΑΣΟΚ.

• Θα έχεις ιδεολογικό υπόβαθρο για τους 15 μπάφους την ημέρα που δεν μπορείς ποτέ να κόψεις

“Και οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες…”

“…κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες.” ‘Ετσι λένε σε ένα σημείο οι στίχοι στο “Αυτούς τους έχω βαρεθεί” του Βολφ Μπίρμαν. Ακούγοντας την μελοποιημένη εκδοχή στα ελληνικά, τραγουδισμένη από την Μαρία Δημητριάδη στον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου “Πολιτικά Τραγούδια”, μου ήρθε στο μυαλό ένα περαστατικό από τότε που έκανα φροντιστήριο για τα μαθήματα Δέσμης των πανελλαδικών. Μια μέρα στην ώρα της Πολιτικής Οικονομίας το θέμα της συζήτησης ήρθε στην ΑΤΑ, την λεγόμενη Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή. Για όσους δεν είχαν την χαρά να υπάρξουν τεταρτοδεσμίτες  η ΑΤΑ προέβλεπε ότι οι αυξήσεις των μισθών για κάθε έτος θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερες ή το ελάχιστο ίσες του πληθωρισμού.  Εξηγώντας αυτό και αναλύοντας την σχέση μισθών και τιμών ο τότε καθηγητής μου έκανε την ακόλουθη παρατήρηση για το μέτρο της ΑΤΑ (θυμάμαι τα λόγια του σαν να ήταν χθες): “Αυτές τις μαλακίες κάναν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και κατέστρεψαν την οικονομία”. Εδώ να πω ότι είναι έυκολα κατανοητό ότι η εφαρμογή της ΑΤΑ απότελούσε κατάκτηση του εργατικού κινήματος και ο σκοπός της ήταν να διατηρηθεί μια αντιστοιχία μεταξύ του συνεχώς ανερχόμενου κόστους ζωής και των μισθών για την ανακούφιση των λαικων οικογενειών έτσι ώστε να εξασφαλίζεται ένα όσο το δυνατόν ανθρώπινο επίπεδο διαβίωσης για αυτές μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Ο καθηγητής μου, συνειδητά ή ασυνείδητα, διατύπωσε  την κυρίαρχη αστική άποψη ότι για τις κρίσεις και τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής οικονομίας φταίνε οι κακοί εργαζόμενοι που ζητάνε υπερβολικά πράγματα και δεν είναι “λογικοί” στις απαιτήσεις τους. “Λογικοί”σημαίνει ότι θα κατεβάζουν τα σώβρακα και θα κάνουν ό,τι θέλει το κεφάλαιο για να πλουτίζει εις βάρος τους.  Τι περνάει λοιπόν στη σκέψη και την κοσμοθεώρηση του μαθητή μετά από αυτό το φαινομενικά αντικειμενικό σχόλιο, που ουσιαστικά υπονοεί ότι τα μέτρα που καλυτερεύουν την ζώη των εργαζομένων “κατάστρεφουν την οικονομία” και ότι μια κυβέρνηση που ικανοποιεί τις διεκδικήσεις τους “κάνει μαλακίες”; Δεν διαμορφώνουν συνείδηση τέτοιοι αθώοι σχολιασμοί ώστε στην μετέπειτα ενήλικη ζωή σου να πιστέυεις σχεδόν άκριτα την κρατική προπαγάνδα στα ΜΜΕ και τους εκφοβισμούς περί οικονομίας που δεν αντέχει να δώσει στους εργαζομένους όλα όσα αυτοί παράγουν και είναι δικά τους, αλλά είναι έτοιμη να δώσει δισεκατομμύρια στους μεγαλοεργολάβους; Δεν είναι πιο εύκολο να θεωρείς τον εαυτό σου “κοινωνικό εταίρο” με τα παράσιτα του ΣΕΒ δεχόμενος τα 0,77 ευρώ άυξηση και το ταξικό συμφέρον των αστών να πλασάρεται ως “εθνικό” συμφέρον;

Αυτή ακριβως είναι η περίφημη κοινή λογική που επικαλούνται συνέχεια οι γαλαζοπράσινοι μεγαλοδημοσιογράφοι και βοηθούν παρα πολύ να διαιωνίζεται παρατηρήσεις όπως αυτη του καθηγητή. Κοινή λογική που  σε μια ταξική κοινωνία είναι η λογική του συστήματος, είναι η κυρίαρχη ιδεολόγια της άρχουσας τάξης, άρα είναι ταξική λογική.  Αυτή την ταξική λογική (και η ταξική λογική κρύβει από πίσω της ταξικό συμφέρον και είναι απλά έκφραση του) παπαγαλίζουν κάθε βράδυ στα παράθυρα οι διάφοροι Πρεντεροκακαουνάκιδες όταν βαφτίζουν την ημιαπασχόλιση, την σύνταξη μετά θάνατον, την μείωση των μισθών και των συντάξεων, την κατάργηση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και υγείας και γενικά ότι ευνοεί το κεφάλαιο εις βάρος του λαού προοδευτικές μεταρυθμίσεις.